Civil Law

இவ்வழக்கில், முருகவேல் என்பவர், Vel Murugan Traders நிறுவனத்தின் உரிமையாளர் பிச்சை என்பவரை எதிர்மனுதாரராகக் கொண்டு, 24.10.2024 அன்று வழங்கப்பட்ட நடுவர் தீர்ப்பை ரத்து செய்யக் கோரி, நடுவர் மற்றும் சமரசச் சட்டம், 1996, சட்டப்பிரிவு 37(2)-ன் கீழ் உயர்நீதிமன்ற மதுரைக் கிளையில் மேல்முறையீடு தாக்கல் செய்தார். சட்டப்பிரிவு 37, மேல்முறையீடு செய்யக்கூடிய உத்தரவுகளைப் பட்டியலிடுகிறது. நடுவரின் இறுதித் தீர்ப்புக்கு எதிராக மேல்முறையீடு செய்ய முடியாது. அதனை சட்டப்பிரிவு 34-ன் கீழ் தாக்கல் செய்யப்படும் மனு மூலமாக மட்டுமே ரத்து செய்யக் கோர முடியும். இருந்தும், இந்த மேல்முறையீடு தாக்கல் செய்யப்பட்டதோடு எண்ணும் இடப்பட்டுள்ளது. இது வெளிப்படையாகவே நிலைநிற்கத்தக்கது அல்ல என்பதால், மேல்முறையீடு முடித்து வைக்கப்பட்டது. சட்டப்படியான வழியில் பரிகாரம் தேட மேல்முறையீட்டாளருக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டது. அப்போது, செலுத்திய நீதிமன்றக் கட்டணத்தைத் திரும்ப வழங்க வேண்டும் என மேல்முறையீட்டாளர் தரப்பு வழக்கறிஞர் கோரினார். தமிழ்நாடு நீதிமன்றக் கட்டணங்கள் மற்றும் வழக்கு மதிப்பீட்டுச் சட்டம், 1955, சட்டப்பிரிவு 70, தவறாகவோ கவனக்குறைவாகவோ செலுத்தப்பட்ட கட்டணம் திரும்ப வழங்கப்பட "வேண்டும்" (shall) எனக் கூறுகிறது. எனவே, அது நீதிமன்றத்தின் மீது கட்டாயக் கடமையைச் சுமத்துகிறது என நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது. அதே நேரத்தில், பரிகாரம் பெறும் நோக்கில் வேண்டுமென்றே கட்டணம் செலுத்தப்பட்டிருந்தால், சட்டப்பிரிவு 70 பொருந்தாது. இக்கோட்பாடு K.S.Venkatraman & Co. (P) Ltd. v. State of Madras [(1966) 79 LW 392] வழக்கில் வகுக்கப்பட்டுள்ளது. அவ்வழக்கில், விற்பனை வரி மதிப்பீட்டை எதிர்த்து நீதிப்பேராணை மனுக்கள் தாக்கல் செய்யப்பட்டன. அவை எண்ணிடப்படாமல், குறைகளைச் சரிசெய்யத் திருப்பி அனுப்பப்பட்டன. இதற்கிடையில் மனுதாரர் உச்சநீதிமன்றத்தில் வெற்றி பெற்றதால், மனுக்களைத் தொடரவில்லை. கட்டணத்தைத் திரும்பக் கோரியபோது, வேண்டுமென்றே செலுத்தப்பட்ட கட்டணம் என்பதால் அது மறுக்கப்பட்டது. ஆனால், Zahoorunnissa Begum Sahiba v. T.Mohammed Ali Sahib [(1961) 74 L.W 745] வழக்கில், சட்டப்பிரிவு 70 நன்மை பயக்கும் விதி என்பதால், தவறான நடைமுறையைத் தேர்ந்தெடுத்ததால் ஏற்படும் தவறும் அதில் அடங்கும் எனக் கூறப்பட்டது. 1870-ம் ஆண்டுச் சட்டத்தில் கட்டணத்தைத் திரும்ப வழங்குவது நீதிமன்றத்தின் முடிவிற்கு உட்பட்டதாக இருந்தது. ஆனால் சட்டப்பிரிவு 70 கட்டாய வடிவில் அமைந்துள்ளது. அவ்வழக்கில், உரிமையியல் நடைமுறைச் சட்டம், சட்டப்பிரிவு 47-ன் கீழ் மனு தாக்கல் செய்ய வேண்டிய இடத்தில் தவறுதலாக வழக்கு தாக்கல் செய்யப்பட்டது. அந்த வழக்கு மனுவாக மாற்றப்பட்ட பின், அதிகப்படியாகச் செலுத்திய கட்டணத்தைத் திரும்பப் பெற வழக்காடிக்கு உரிமை உண்டு எனக் கூறப்பட்டது. இத்தீர்ப்பு Indian Bank v. Godfrey W.Noble (2012 SCC OnLine Mad 4114) வழக்கில் பின்பற்றப்பட்டது. அங்கு, பண மதிப்பு வரம்பின் காரணமாக உரிமையியல் நீதிமன்றத்தில் வழக்குரை திருப்பி அளிக்கப்பட்டு, வங்கி கடன் வசூல் தீர்ப்பாயத்தை அணுகியது. வங்கி செலுத்திய ரூ.85,548/- கட்டணத்தைத் திரும்பக் கோரியபோது விசாரணை நீதிமன்றம் மறுத்தது. Zahoorunnissa தீர்ப்பைப் பின்பற்றி, கட்டணத்தைத் திரும்ப வழங்குமாறு விசாரணை நீதிமன்றத்திற்கு உயர்நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது. ஆனால், The Official Receiver, Coimbatore v. S.A.Ramaswamy [(1980) 93 LW 468] என்ற முழு அமர்வுத் தீர்ப்பு இதற்குத் தடையாக இருந்தது. அவ்வழக்கில், இரண்டாம் மேல்முறையீட்டுத் தீர்ப்பை எதிர்த்து Letters Patent மேல்முறையீடு தாக்கல் செய்யப்பட்டது. உரிமையியல் நடைமுறைச் சட்டம், சட்டப்பிரிவு 100A காரணமாக அது நிலைநிற்கவில்லை. எனவே, சட்டப்பிரிவு 70 மற்றும் உரிமையியல் நடைமுறைச் சட்டம், சட்டப்பிரிவு 151-ன் கீழ் கட்டணத்தைத் திரும்பக் கோரி மனு தாக்கல் செய்யப்பட்டது. அந்த மனு நிராகரிக்கப்பட்டது. குறிப்பிட்ட விதி இருக்கும்போது உள்ளார்ந்த அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்த முடியாது என முழு அமர்வு கூறியது. நீதிமன்ற உத்தரவின்படி செலுத்தப்பட்ட அதிகப்படியான கட்டணம், அந்த உத்தரவு பின்னர் ரத்தானால் மட்டுமே உள்ளார்ந்த அதிகாரத்தின் மூலம் திரும்ப வழங்கலாம் எனவும் கூறியது. அந்த முழு அமர்வில் இடம்பெற்றிருந்த நீதிபதி வி.ரத்னம், பின்னர் N.Rangaswamy Naidu v. Narayanan Naicker (CRP No.913 of 1980, 19.08.1980) வழக்கில், தான் இடம்பெற்றிருந்த முழு அமர்வுத் தீர்ப்பைக் குறிப்பிடாமல், வேறு நிலைப்பாட்டை எடுத்தார். அங்கு, இறந்தவர் மீது தெரியாமல் வழக்கு தாக்கல் செய்யப்பட்டது. பின்னர் வாரிசுகள் மீது புதிய வழக்கு தாக்கல் செய்யப்பட்டது. முதல் வழக்கின் கட்டணம் கவனக்குறைவால் செலுத்தப்பட்டது எனக் கூறி திரும்ப வழங்கப்பட்டது. இதற்கு Adusumilli Gopalakrishnayya v. Adivi Lakshmana Rao [(1925) 49 MLJ 590] என்ற முந்தைய முழு அமர்வுத் தீர்ப்பு அடிப்படையாகக் கொள்ளப்பட்டது. நீதித்துறை ஒழுங்கைக் கருத்தில் கொண்டு, இவ்வழக்கை விசாரித்த இரு நீதிபதிகள் அமர்வு, அந்த முழு அமர்வுத் தீர்ப்பை நேரடியாக ஆய்வு செய்தது. அவ்வழக்கில், கட்டணம் தவறாகவோ கவனக்குறைவாகவோ செலுத்தப்படவில்லை என்பதால் சட்டப்பிரிவு 70 பொருந்தாது என மனுதாரர் தரப்பு வழக்கறிஞரே ஒப்புக்கொண்டிருந்தார். எனவே, சட்டப்பிரிவு 70-ன் வரம்பு அங்கு பரிசீலிக்கப்படவில்லை. விவாதம் உள்ளார்ந்த அதிகாரம் குறித்து மட்டுமே நடந்தது. சட்டம் தெரியாமல் செய்த செயலும் "கவனக்குறைவு" ஆகலாம் என Stroud's Judicial Dictionary மற்றும் Finch v. Richardson [(2009) 1 WLR 1338] தீர்ப்பு கூறுகின்றன. இந்த மேல்முறையீடு, சட்டப்பிரிவு 37-ன் வரம்பைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளாமல் தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ளது. இது சட்டப்பிரிவு 70-ன் பொருளில் கவனக்குறைவு ஆகும். எனவே, முழு அமர்வுத் தீர்ப்பு பரிகாரம் வழங்கத் தடையாகாது என நீதிமன்றம் கருதியது. மேலும், தவறு என்பது உண்மை குறித்த தவறையும் சட்டம் குறித்த தவறையும் உள்ளடக்கும் என The Sales Tax Officer, Banaras v. Kanhaiya Lal Mukund Lal Saraf (1958 SCC OnLine SC 28) வழக்கில் கூறப்பட்டுள்ளது. பரிகாரம் வழங்கவே இயலாத நீதிமன்றத்தில் கட்டணம் செலுத்தியவர் அதை இழக்க வேண்டும் என்பது நியாயமல்ல என Prabhakarbhat v. Vishwambhar Pandit [ILR (1883) 8 Bom 313] வழக்கில் பம்பாய் உயர்நீதிமன்ற முழு அமர்வு கூறியது. இதைப் பின்பற்றிய Amit Jain v. Mahavir International (P) Ltd. (2023 SCC OnLine Del 2657) வழக்கில், தீர்ப்பளிக்கப்படாத வழக்கில் கட்டணத்தை மறுப்பது, சட்டத்தை மதிக்கும் வழக்காடிகளை நீதிமன்றத்தை அணுகுவதிலிருந்து தடுக்கும் என டெல்லி உயர்நீதிமன்றம் கூறியது. மேலும், The High Court of Judicature at Madras v. M.C. Subramaniam [(2021) 3 SCC 560] வழக்கில், தரப்பினர் நீதிமன்றத்திற்கு வெளியே சமரசம் செய்துகொண்டு மேல்முறையீடுகளைத் திரும்பப் பெற்றனர். அந்த நிலையில், சட்டப்பிரிவு 69A உள்ளிட்ட தமிழ்நாடு நீதிமன்றக் கட்டணச் சட்ட விதிகள் தாராளமாகப் பொருள்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்றும், கட்டணம் திரும்ப வழங்கப்பட வேண்டும் என்றும் உச்சநீதிமன்றம் கூறியது. நீதிமன்றக் கட்டணச் சட்டம் ஒரு வரிச் சட்டம் என்பதால், அதில் தெளிவின்மை இருந்தால் அதன் பலன் அரசுக்கு அல்லாமல் வழக்காடிக்கே செல்ல வேண்டும் என J.K.Forgings v. Essar Construction India Ltd. [(2009) 113 DRJ 612] வழக்கில் டெல்லி உயர்நீதிமன்றம் கூறியதையும் உச்சநீதிமன்றம் ஏற்றது. ஆனால், நீதிமன்றக் கட்டணம் வரி அல்ல என (1973) 1 SCC 162 அரசியலமைப்பு அமர்வுத் தீர்ப்பு கூறியுள்ளதை இந்த அமர்வு சுட்டிக்காட்டியது. எனவே, நீதிமன்றக் கட்டணச் சட்டம் வரிச் சட்டம் அல்ல. இருப்பினும் அது ஒரு நிதிச் சட்டம். அதில் தெளிவின்மை இருந்தால் குடிமகனுக்குச் சாதகமாகவே பொருள்கொள்ள வேண்டும். அரசியலமைப்புச் சரத்து 265, சட்ட அதிகாரம் இல்லாமல் வரி வசூலிப்பதைத் தடுக்கிறது. நீதிமன்றக் கட்டணம் வரி இல்லாவிட்டாலும், முறையற்ற வசூலை நியாயப்படுத்த முடியாது. இறுதி நடுவர் தீர்ப்புக்கு எதிராக மேல்முறையீடு நிலைநிற்காத நிலையில், அதற்கான கட்டணத்தை ஏற்றது சட்ட அதிகாரம் இல்லாதது. கட்டணத்தைத் திரும்ப வழங்காவிட்டால், அரசுக்கு நியாயமற்ற ஆதாயம் (unjust enrichment) ஏற்படும். வழக்காடிகள் நீதியின் நுகர்வோர் என்ற உபேந்திர பக்சியின் கருத்தையும் நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியது. வழக்கு விசாரணைக்கே எடுக்கப்படாத நிலையில், வழக்காடிக்கு எந்தச் சேவையும் கிடைக்கவில்லை. இது பிரதிபலன் கிடைக்காத நிலை (failure of consideration) ஆகும். எனவே, கட்டணத்தைத் திரும்ப வழங்க வேண்டிய நிலை உருவாகிறது. இதன் அடிப்படையில், மேல்முறையீடு நிலைநிற்கத்தக்கது அல்ல என முடித்து வைக்கப்பட்டது. செலுத்தப்பட்ட நீதிமன்றக் கட்டணத்தைத் தாமதமின்றி உடனடியாகத் திரும்ப வழங்க பதிவுத்துறைக்கு உத்தரவிடப்பட்டது. சட்டப்படியான வழியில் பரிகாரம் தேட மேல்முறையீட்டாளருக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டது. இந்த மேல்முறையீட்டில் செலவான காலம், காலவரம்பைக் கணக்கிடும்போது விலக்கப்படும் எனவும் உத்தரவிடப்பட்டது. செலவுத்தொகை குறித்து உத்தரவு இல்லை. இந்த தீர்ப்பின் மூலம், **"சட்டத்தைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளாமல் நிலைநிற்க முடியாத மேல்முறையீட்டைத் தாக்கல் செய்வது கவனக்குறைவு ஆகும்; அதற்குச் செலுத்திய நீதிமன்றக் கட்டணம் தமிழ்நாடு நீதிமன்றக் கட்டணச் சட்டம், சட்டப்பிரிவு 70-ன் கீழ் கட்டாயமாகத் திரும்ப வழங்கப்பட வேண்டும்"** என்ற சட்டக் கொள்கையை உயர்நீதிமன்றம் உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. --- **Court:** Madurai Bench of Madras High Court **Case No.:** Arb Appeal (MD) No. 63 of 2026 **Parties:** J. Murugavel Vs Pichai, Proprietor, Vel Murugan Traders **Coram:** Hon'ble Mr. Justice G.R. Swaminathan & Hon'ble Mr. Justice K.K. Ramakrishnan **Date:** 06.08.2026 **Citation:** 2026 (5) CTC 444

#courtfeesrefund

No comments on this article yet. Be the first to comment!

Please sign in to join the discussion.

Sign In